ქალი ღიმილის მიღმა
თუ ქალი ყოველთვის იღიმის, ეს არ ნიშნავს, რომ ყოველთვის ბედნიერია, ზოგჯერ ყველაზე ლამაზი ღიმილის მიღმა ყველაზე მეტი უთქმელი რამ იმალება.
შეიძლება ქალი გიყურებდეს, გესაუბრებოდეს, იცინოდეს, ყოველდღიურ საქმეებს აკეთებდეს და გარედან სრულიად მშვიდად ჩანდეს | მაშინ, როცა მის შინაგან სამყაროში უამრავი სიტყვა, წყენა, შიში და დაღლილობაა, რომელსაც დიდი ხანია ხმამაღლა აღარ ამბობს.
რამდენჯერ უთქვამს:
„არაუშავს.“ | როცა სინამდვილეში ძალიან ეტკინა.
„მოვითმენ.“ | როცა უკვე აღარ ჰქონდა მოთმენის ძალა.
„მე კარგად ვარ.“ | როცა სინამდვილეში მხოლოდ ის უნდოდა, ვინმეს ეკითხა: „არა, მართლა როგორ ხარ?“
ქალი ხშირად სწავლობს, რომ ძლიერი უნდა იყოს
სწავლობს, რომ :
- სხვებს უნდა გაუგოს.
- უნდა აპატიოს.
- ოჯახზე უნდა იზრუნოს.
- ურთიერთობა უნდა შეინარჩუნოს.
- არ უნდა აწყენინოს.
- არ უნდა იწუწუნოს.
და რაც მთავარია | უნდა გაუძლოს.
მაგრამ არავინ ეუბნება, რომ მუდმივად ძლიერი ყოფნაც შეიძლება ძალიან დამღლელი გახდეს.
- ქალი სწავლობს სხვების გამხნევებას მაშინ, როცა თავად სჭირდება გამხნევება.
- სწავლობს ყველას მოსმენას, მაგრამ ნელ-ნელა ავიწყდება საკუთარი შინაგანი ხმის მოსმენა.
- ყველასთვის ხდება საყრდენი, მაგრამ თავად აღარ იცის, ვის შეიძლება დაეყრდნოს.
და ერთ დღეს შეიძლება აღმოაჩინოს, რომ ყველასთვის იყო ის, ვინც სჭირდებოდათ, მაგრამ საკუთარ თავთან აღარ იცის, ვინ არის.
რა იმალება ქალის ღიმილის მიღმა?
შეიძლება იყოს:
- ღამეები, როცა ტირილი უნდოდა, მაგრამ ცრემლები შეიკავა.
- სიტყვები, რომლებიც ვერ თქვა.
- წყენა, რომელიც „არაუშავს“-ად გადააქცია.
- იმედგაცრუება, რომლის აღიარებაც ძალიან მტკივნეული იყო.
- სიყვარული, რომლის გამოც საკუთარ თავს არაერთხელ გადააბიჯა.
- შიში, რომ სიმართლის თქმა ვინმეს დააკარგვინებდა.
და უამრავი დათმობა, რომელიც თავიდან სიყვარულს ჰგავდა, მაგრამ დროთა განმავლობაში საკუთარი თავის დავიწყებად იქცა.
ქალი ყოველთვის იმიტომ არ დუმს, რომ სათქმელი არაფერი აქვს. ზოგჯერ იმდენი აქვს სათქმელი, რომ აღარ იცის, საიდან დაიწყოს.
- ერთი უთქმელი სიტყვა.
- ერთი გადაყლაპული წყენა.
- ერთი „არაუშავს“.
- ერთი „მოვითმენ“.
- ერთი „მთავარია, სხვები კარგად იყვნენ“.
და ასე გროვდება დაღლილობა, სანამ ერთ დღეს ქალი ვეღარ არჩევს: სად მთავრდება სიყვარული და სად იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.
ყველაზე რთული მაშინ ხდება, როცა ქალი საკუთარ თავს აღარ უსმენს,როცა სულ ფიქრობს:
- „რას ელიან ჩემგან?“
- „როგორ მოვიქცე, რომ არ ეწყინოთ?“
- „როგორ შევინარჩუნო ეს ურთიერთობა?“
- „როგორ დავამშვიდო სხვები?“
და აღარ სვამს ყველაზე მნიშვნელოვან კითხვას: „მე რა მინდა?“
- რა მტკენს?
- რა მჭირდება?
- რა აღარ მინდა?
- სად ვამბობ „კი“-ს მაშინ, როცა მთელი ჩემი შინაგანი სამყარო „არას“ ამბობს?
- სად ვთმობ საკუთარ თავს მხოლოდ იმისთვის, რომ სხვას არ ეწყინოს?
- სად ვიღიმი მხოლოდ იმიტომ, რომ არავინ მიხვდეს, რამდენად დავიღალე?
აი, აქ იწყება საკუთარი თავისგან დაშორება.
თუმცა ყველა ღიმილის უკან ტკივილი არ იმალება
ესეც მნიშვნელოვანია გავიაზროთ :
- ზოგჯერ ქალი ნამდვილად ბედნიერია.
- ზოგჯერ მისი ღიმილი ცხოვრებისადმი სიყვარულის გამოხატულებაა.
- ზოგჯერ კი ის იღიმის იმიტომ, რომ ბევრი რამ გამოიარა და მაინც არ მისცა ტკივილს უფლება, მისი სითბო წაერთმია.
ამიტომ პრობლემა ღიმილში არ არის | პრობლემა მაშინ იწყება, როცა ღიმილი საკუთარი თავის დამალვის ერთადერთ გზად იქცევა.
როცა ქალს აღარ შეუძლია თქვას:
- „მეწყინა.“
- „დავიღალე.“
- „მეშინია.“
- „მჭირდება დახმარება.“
- „ეს აღარ მინდა.“
- „არა.“
რა ფასს იხდის ქალი მუდმივი ღიმილისთვის?
ზოგჯერ | საკუთარი თავის ფასი, რადგან ემოცია, რომელსაც მუდმივად მალავ, უბრალოდ არ ქრება | ის შენში რჩება.
და რაც უფრო დიდხანს ვერ ამბობ იმას, რასაც გრძნობ, მით უფრო რთული ხდება საკუთარი თავის მოსმენა.
- ქალი შეიძლება გარედან მშვიდი ჩანდეს, მაგრამ შინაგანად დაძაბული იყოს.
- შეიძლება იღიმოდეს, მაგრამ აღარ უხაროდეს.
- შეიძლება უყვარდეს, მაგრამ სიყვარულთან ერთად მუდმივად ეშინოდეს.
- შეიძლება პატიობდეს, მაგრამ საკუთარ წყენას მხოლოდ უფრო ღრმად მალავდეს.
საკუთარი თავის მუდმივი მიტოვება კი სიყვარულს აღარ ჰგავს.
რა არის გამოსავალი?
ქალს არ სჭირდება ღიმილის დაკარგვა | მას სჭირდება ადგილი, სადაც ღიმილის გარეშეც შეუძლია იყოს ნამდვილი.
ადგილი, სადაც შეუძლია თქვას:
„დღეს კარგად არ ვარ.“
„დავიღალე.“
„მეწყინა.“
„მჭირდება დახმარება.“
„არა.“
და ამის გამო არ იგრძნოს თავი ცუდ ადამიანად.
საკუთარ თავთან დაბრუნება ხშირად სწორედ ერთი მარტივი კითხვით იწყება:
„მე როგორ ვარ სინამდვილეში?“
არა — რას ელიან ჩემგან.
არა — ვის რა სჭირდება.
არა — როგორ შევინარჩუნო ყველას სიმშვიდე.
არამედ: „მე რა მჭირდება?“
- იქნებ დასვენება.
- იქნებ მხარდაჭერა.
- იქნებ გულწრფელი საუბარი.
- იქნებ საკუთარი საზღვრების დაცვა.
- იქნებ იმ ტკივილის აღიარება, რომელსაც წლებია „არაუშავს“-ით ფარავ.
და იქნებ ყველაზე მნიშვნელოვანი გაცნობიერება ეს იყოს: ძლიერი ქალი ის არ არის, ვინც ყველაფერს ითმენს.
ძლიერია ქალი, რომელსაც საკუთარი ტკივილის დანახვის არ ეშინია.
- რომელსაც შეუძლია დახმარების თხოვნა.
- რომელსაც შეუძლია თქვას „არა“.
- რომელსაც შეუძლია საკუთარ თავზე იზრუნოს.
და რომელსაც შეუძლია საკუთარ თავთან დაბრუნება.
ქალი არ არის ვალდებული, იყოს ყველასთვის ძლიერი, რათა სიყვარულის ღირსი იყოს. მისი ღირებულება არ იზომება იმით, რამდენს გაუძლებს.
არც იმით, რამდენ ადამიანს გადაარჩენს, არც იმით, რამდენად კარგად დამალავს საკუთარ ტკივილს | მას აქვს უფლება, უბრალოდ იყოს.
და იქნებ ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვა არ არის: „როგორ დავმალო ჩემი ტკივილი?“
არამედ:
„რამდენ ხანს უნდა ვიცხოვრო ისე, რომ ჩემი ნამდვილი თავი | სხვებისგანაც და საკუთარი თავისგანაც დამალული მქონდეს?“
შეიძლება, სწორედ ამ კითხვაზე გულწრფელი პასუხი გახდეს საკუთარი თავის დაბრუნების დასაწყისი.
იმ დღის დასაწყისი, როცა ქალი აღარ იღიმის იმიტომ, რომ რაღაც უნდა დამალოს | იღიმის იმიტომ, რომ ნამდვილად შეუძლია.
და როცა არ უნდა | აღარ იღიმის, რადგან მისი ღიმილი აღარ არის ნიღაბი | ის უკვე მისი თავისუფლებაა.
თუ ამ ტექსტში საკუთარ თავს ამოიცნობ, ერთი რამ დაიმახსოვრე: შენ არ ხარ ვალდებული, ყველასთვის ძლიერი იყო.
ზოგჯერ ყველაზე დიდი ძალა სწორედ ის არის, როცა საკუთარ თავს პირველად ეუბნები: „ახლა მე მომისმინე.“
Comments