ურთიერთობში სიყვარული არ არის პრობლემა | პრობლემას ქმნის ის | რაც მას ეწინააღმდეგება

ხშირად ადამიანი სიყვარულს ადანაშაულებს იმ ტკივილში, რომელიც ურთიერთობაში განიცადა. გვსმენია ფრაზები: „სიყვარულმა მატკინა“, „სიყვარულმა დამანგრია“, „სიყვარულმა იმედი გამიცრუა.“

თუმცა თუ ამ გამოცდილებას უფრო ღრმად დავაკვირდებით, ჩნდება მნიშვნელოვანი კითხვა: ნამდვილად სიყვარული გვაყენებს ტკივილს, თუ ის, რაც სიყვარულის სახელით ხდება?

სიყვარულის ბუნება არ არის ტკივილის შექმნა. მისი არსია კავშირი, სიახლოვე, ეკოლოგიურობა, თავისუფლება, დაფასება, მიღება და ორი ადამიანის შესაძლებლობა, ერთმანეთის გვერდით საკუთარი თავის დაკარგვის გარეშე ცხოვრება.

ტკივილი ხშირად ჩნდება არა სიყვარულისგან, არამედ იმ შინაგანი მდგომარეობებისგან, რომლებსაც ადამიანი ურთიერთობაში თან მოაქვს | შიშებისგან, დაუმუშავებელი გამოცდილებებისგან, წარსული ტკივილებისგან, დაუცველობისგან და იმ მოლოდინებისგან, რომლებიც სიყვარულს ამახინჯებს და ტვირთად აქცევს.

ხშირად ადამიანი სიყვარულს ეძებს, მაგრამ ამავე დროს ებრძვის იმ სიახლოვეს, რომელსაც სიყვარული მოითხოვს.

მას სურს იყოს მიღებული, თუმცა ეშინია საკუთარი ნამდვილი თავის გამოჩენის. სურს ნდობა, მაგრამ წარსული გამოცდილება აიძულებს მუდმივად დაიცვას თავი. სურს სიახლოვე, მაგრამ დაკარგვის შიში აიძულებს კონტროლს.

სწორედ ამიტომ ადამიანები ხშირად სიყვარულს აბრალებენ იმას, რაც სინამდვილეში სიყვარულის ნაკლებობა კი არა, მისი დამახინჯებული გამოხატულებაა.

- სიყვარული არ აკონტროლებს | კონტროლი შიშიდან იბადება.

- სიყვარული არ ამცირებს | დამცირება ეგოსა და შინაგანი დაუცველობის გამოხატულებაა.

- სიყვარული არ აშორებს ადამიანებს | მათ შორის მანძილს ემოციური გაუცხოება ქმნის.

- სიყვარული არ ანგრევს ნდობას | ნდობას ანგრევს ტყუილი, უპასუხისმგებლობა და გულწრფელი დიალოგის დანაკლისი.

- სიყვარული არ აზიანებს სიახლოვეს | სიახლოვეს აზიანებს გულგრილობა.

ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, ურთიერთობის ყველაზე დიდი საფრთხე კონფლიქტი არ არის. კონფლიქტი ორი განსხვავებული ადამიანის ურთიერთობის ბუნებრივი ნაწილია. მთავარი პრობლემა მაშინ ჩნდება, როდესაც ადამიანები პრობლემის წინააღმდეგ გაერთიანების ნაცვლად ერთმანეთის წინააღმდეგ იწყებენ ბრძოლას.

ფსიქოთერაპიული გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ ხშირად ადამიანი პარტნიორს კი არ ებრძვის, არამედ საკუთარ დაუმუშავებელ გამოცდილებებს ეწინააღმდეგება. წარსულში მიღებული ტკივილი, მიტოვების შიში, უარყოფის გამოცდილება, მუდმივი კრიტიკა ან დაუცველობის განცდა შესაძლოა ახალ ურთიერთობაშიც გაგრძელდეს, თუ ადამიანი მათ გაცნობიერებასა და დამუშავებას არ იწყებს.

ამიტომ ურთიერთობის ყველაზე დიდი მტერი ყოველთვის პარტნიორი არ არის.

ხშირად ურთიერთობას ანგრევს:

- დაუმუშავებელი ემოციური ტკივილი;

- ნდობის დაკარგვა;

- მუდმივი თავდაცვითი მდგომარეობა;

- ემოციური გაუცხოება;

- ერთმანეთის საჭიროებების უგულებელყოფა;

- უპატივცემულობა და დაუფასებლობა;

- ეგო, რომელიც კავშირზე მაღლა დგება;

- გულგრილობა, რომელიც ურთიერთობას ნელ-ნელა აცლის სიცოცხლეს.

სიყვარული მხოლოდ გრძნობა არ არის. ის არის გაცნობიერებული არჩევანი | დაინახო და იგრძნო მეორე ადამიანი ისეთად, როგორიც არის | დააფასო მისი უნიკალურობა, თავისუფლება და შინაგან სამყარო.

სიყვარული იშვიათად ქრება ერთ დღეში. ხშირად ქრება ის სივრცე, სადაც სიყვარული არსებობდა | ნდობა, ყურადღება, სითბო, პატივისცემა და ერთმანეთის დანახვის უნარი.

ამიტომ ურთიერთობის გადარჩენა და განახლება მხოლოდ სიყვარულის დაბრუნებას არ ნიშნავს. ხშირად ეს ნიშნავს იმ ბარიერების გაცნობიერებასა და გარდაქმნას, რომლებიც სიყვარულს ხელს უშლის.

როდესაც შიში ადგილს უთმობს ნდობას, კონტროლი — პატივისცემას, ეგო — თანაგანცდას, ხოლო დუმილი — გულწრფელ დიალოგს, სიყვარული არსაიდან არ ბრუნდება, ის უბრალოდ კვლავ ხილული ხდება, რადგან სინამდვილეში არასოდეს გამქრალა | მხოლოდ იმ ყველაფრის მიღმა იყო დამალული, რაც მის ბუნებას და არსს ეწინააღმდეგებოდა.