როცა მიყვარხარ აღარ არის საკმარისი

დღეს ურთიერთობებში ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული პრობლემა სიყვარული პასუხისმგებლობის გარეშეა.

ბევრი ადამიანი ამბობს: „მიყვარხარ“, მაგრამ ამ სიტყვებს ხშირად თან არ ახლავს ის, რაც სიყვარულს რეალურ შინაარსს აძლევს | გულრწფელობა, ზრუნვა, ერთგულება, თანადგომა, პატივისცემა და საერთო პასუხისმგებლობა.

სიყვარული მხოლოდ ემოცია და გრძნობა არ არის. ის ყოველდღიური არჩევანია. არჩევანი იმისა, რომ იყო სხვის გვერდით არა მხოლოდ მაშინ, როცა ყველაფერი კარგადაა, არამედ მაშინაც, როცა ურთიერთობა ძალისხმევას, მოთმინებასა და პასუხისმგებლობას მოითხოვს.

სწორედ ამიტომ ჩნდება მთავარი კითხვა:

თუ სიყვარულს პასუხისმგებლობა არ ახლავს, ნამდვილად შეიძლება მას სიყვარული ეწოდოს?

რას ვეძახით სიყვარულს?

ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, სიყვარული მხოლოდ ძლიერი გრძნობა ან ფიზიკური მიზიდულობა არ არის. სიყვარული მრავალშრიანი პროცესია, რომელიც ემოციას, ცნობიერ არჩევანსა და ქცევას აერთიანებს.

ნამდვილი სიყვარული მოიცავს:

⁃ ერთმანეთის პატივისცემას;

⁃ ემოციურ უსაფრთხოებას;

⁃ ურთიერთნდობას;

⁃ ზრუნვას;

⁃ ერთგულებას;

⁃ პასუხისმგებლობის გაზიარებას;

⁃ საერთო მომავლის შექმნის სურვილს.

ფიზიკური და ემნოციური მიზიდულობა ხშირად წამებში იბადება, თუმცა სიყვარული დროთა განმავლობაში ყალიბდება | ის ყოველდღიური ქმედებების, ურთიერთპატივისცემისა და ურთიერთზრუნვის შედეგია.

როდესაც სიყვარული მხოლოდ ვნებად რჩება

ბევრი ურთიერთობა ძლიერი ემოციით იწყება.

⁃ არის მიზიდულობა.

⁃ არის მონატრება.

⁃ არის ერთმანეთის გარეშე ყოფნის სირთულე.

მაგრამ როდესაც ურთიერთობა რეალურ ცხოვრებაში გადადის და საჭირო ხდება პასუხისმგებლობის აღება, პრობლემების ერთად გადაჭრა, ერთმანეთის მხარდაჭერა და მომავლის დაგეგმვა, სწორედ მაშინ ირკვევა, რამდენად ღრმაა ეს კავშირი.

სუბიექტური სურვილი ძირითადად საკუთარ მოთხოვნილებებს ემსახურება | სიყვარული კი ორი ადამიანის საერთო კეთილდღეობაზე ზრუნავს.

საერთო სურვილი იღებს | სიყვარული გასცემს.

ძირითადად განსაკუთრებით მტკივნეულია ქალისთვის

ბევრი ქალი ურთიერთობას მხოლოდ დღევანდელი დღით არ უყურებს. მისთვის სიყვარული ხშირად დაკავშირებულია სტაბილურობასთან, ოჯახთან, ემოციურ უსაფრთხოებასთან და საერთო მომავალთან.

როდესაც მამაკაცი სიყვარულზე საუბრობს, მაგრამ პასუხისმგებლობას მუდმივად გაურბის, ქალი ხშირად ორ რეალობას შორის აღმოჩნდება.

ერთია ის, რასაც ყოველდღიურად ხედავს | მეორე ის მომავალი, რომლის იმედიც ჯერ კიდევ აქვს.

რაც უფრო დიდხანს ცხოვრობს იმედებით, მით უფრო იზრდება შინაგანი დაღლა.

ნელ-ნელა ჩნდება კითხვები:

„ალბათ მე ვარ ზედმეტად მომთხოვნი...“

„ალბათ მეტი მოთმინება მჭირდება...“

„ალბათ ერთ დღეს შეიცვლება...“

ხშირად კი რეალურად იცვლება არა პარტნიორი, არამედ ქალის საკუთარი თავის მიმართ დამოკიდებულება. მცირდება თვითშეფასება, ქრება თავდაჯერებულობა და იზრდება ემოციური გადაღლა.

მამაკაცის ფსიქოლოგიური მხარე

მნიშვნელოვანია იმის გაცნობიერება, რომ პასუხისმგებლობისგან თავის არიდება ყოველთვის სიყვარულის არარსებობას არ ნიშნავს. ზოგი მამაკაცი გაიზარდა გარემოში, სადაც პასუხისმგებლობა მძიმე ტვირთთან იყო გაიგივებული. ზოგისთვის ემოციური სიახლოვე საფრთხის განცდას იწვევს.

ზოგს არასოდეს უსწავლია, როგორ გამოხატოს ზრუნვა ან როგორ აიღოს პასუხისმგებლობა ურთიერთობაზე.

თუმცა მიზეზები ვერ ცვლის შედეგს. თუ ერთი ადამიანი მუდმივად გაურბის პასუხისმგებლობას, მეორე საბოლოოდ მარტო რჩება იმ ურთიერთობაში, რომელიც თითქოს ორისთვის შეიქმნა.

ყველაზე მძიმე მარტოობა სწორედ მაშინ იწყება, როდესაც გვერდით ადამიანი გყავს, მაგრამ ემოციურად მასთან კავშირი აღარ არსებობს.

როდესაც სიყვარული ზრუნვის გარეშე რჩება

ყველა ურთიერთობა ხმაურით არ ინგრევა.

ზოგჯერ სიყვარული ჩუმად ქრება.

ნელ-ნელა მცირდება ყურადღება.

ქრება ინტერესი.

იშვიათდება გულწრფელი საუბრები.

აღარ ისმის კითხვები:

„როგორ ხარ?“

„რაში შემიძლია დაგეხმარო?“

„რა გაწუხებს?“

„ერთად მოვაგვაროთ.“

სწორედ ამ დროს იწყებს სიყვარული ფორმის დაკარგვას | ზრუნვის გარეშე გრძნობა თანდათან ცარიელდება, ხოლო ურთიერთობა მხოლოდ ფორმალურად აგრძელებს არსებობას.

რა ზიანი მოაქვს ასეთ ურთიერთობას?

როდესაც ადამიანი წლების განმავლობაში იღებს სიყვარულის დაპირებებს, მაგრამ ვერ გრძნობს მის რეალურ გამოვლინებას, ამას ღრმა ფსიქოემოციური შედეგები მოჰყვება.

თანდათან ჩნდება:

• ქრონიკული შფოთვა;

• დაუცველობის განცდა;

• მუდმივი ეჭვი საკუთარ ღირებულებაში;

• ემოციური გადაღლა;

• იმედგაცრუება;

• მარტოობის განცდა, მიუხედავად იმისა, რომ ურთიერთობაშია;

• ნდობის დაკარგვა;

• მომავლის შიში.

ამ დროს სიყვარული აღარ ხდება ძალის, სიმშვიდისა და განვითარების წყარო | ის ყოველდღიურ სტრესად იქცევა.

გავლენა ოჯახზე:

ოჯახი მხოლოდ საერთო საცხოვრებელი სივრცე არ არის | ოჯახი, პირველ რიგში, ემოციური გარემოა.

როდესაც ურთიერთობაში პასუხისმგებლობა თანაბრად არ ნაწილდება, ერთ მხარეს თანდათან უგროვდება დაღლა, წყენა და იმედგაცრუება, ხოლო მეორე ხშირად ვერც აცნობიერებს, რამდენად მარტოა მისი პარტნიორი.

ასეთ გარემოში სიყვარული თანდათან ვალდებულებად იქცევა, ხოლო სიახლოვეს ადგილი გაუცხოებას უთმობს.

გავლენა შვილებზე:

ბავშვები მშობლების სიტყვებზე მეტად მათ ურთიერთობას სწავლობენ. ისინი ყოველდღიურად აკვირდებიან, როგორ ურთიერთობენ უფროსები, როგორ აგვარებენ კონფლიქტებს, როგორ ზრუნავენ ერთმანეთზე და როგორ იღებენ პასუხისმგებლობას.

თუ ბავშვი მუდმივად ხედავს, რომ ერთ ადამიანს მთელი ტვირთი აწევს, ხოლო მეორე პასუხისმგებლობას გაურბის, ეს ურთიერთობის მოდელი მის ცნობიერებაში ნორმად შეიძლება ჩამოყალიბდეს.

ასე გადაეცემა დაუმუშავებელი ურთიერთობის გამოცდილება ერთი თაობიდან მეორეს.

როგორ გამოიყურება ნამდვილი სიყვარული?

ნამდვილი სიყვარული არ იზომება მხოლოდ სიტყვებით | ის იზომება ყოველდღიური ქმედებებით.

იმით, რამდენჯერ იყავი პარტნიორის გვერდით, როდესაც მას ყველაზე მეტად სჭირდებოდი.

რამდენჯერ მოუსმინე განსჯის გარეშე.

რამდენჯერ აიღე პასუხისმგებლობა, როდესაც ამისგან გაქცევა უფრო ადვილი იყო.

რამდენჯერ აგრძნობინე ადამიანს, რომ მარტო არ არის.

სიყვარული ყოველდღიური არჩევანია.

არჩევანი — იზრუნო.

არჩევანი — მოუსმინო.

არჩევანი — პატივი სცე.

არჩევანი — გაიზიარო პასუხისმგებლობა.

არჩევანი — შექმნა ისეთი ურთიერთობა, სადაც ორივე ადამიანი თავს დაცულად, დაფასებულად და მნიშვნელოვნად გრძნობს.

ვნება შეიძლება იყოს სიყვარულის დასაწყისი, მაგრამ ის არასოდეს არის მისი სრული ფორმა.

სიტყვები შეიძლება ლამაზად ჟღერდეს, თუმცა სიტყვები, რომლებსაც მოქმედება არ მოჰყვება, დროთა განმავლობაში მნიშვნელობას კარგავს.

სიყვარული მხოლოდ მაშინ იძენს ნამდვილ ძალას, როდესაც მას ახლავს პასუხისმგებლობა, პატივისცემა, ზრუნვა, ერთგულება და ერთმანეთის კეთილდღეობაზე ყოველდღიური ზრუნვის სურვილი.

ქალს არ სჭირდება იდეალური მამაკაცი.

მამაკაცსაც არ სჭირდება იდეალური ქალი.

ორივეს სჭირდება ურთიერთობა, სადაც სიყვარული მხოლოდ ნათქვამი სიტყვა კი არა, ყოველდღიურად განცდილი უსაფრთხოება, თანადგომა, ნდობა და საერთო პასუხისმგებლობაა.

სწორედ ასეთ ურთიერთობაში იზრდება ნდობა, ყალიბდება ოჯახი, თავს უსაფრთხოდ გრძნობენ შვილები და სიყვარული წლების შემდეგაც ინარჩუნებს თავის ნამდვილ მნიშვნელობას.